Со години, Европејците се залажуваа себеси верувајќи дека американскиот претседател Доналд Трамп, иако непредвидлив и недоследен, е на крајот некој со кого можат да се справат. Таа идеја беше пријатна, но се покажа како целосно лажна, се вели во анализата на „Форин полиси“.
Од говорот на американскиот потпретседател Џ. Д. Венс на Минхенската безбедносна конференција во февруари, во која тој отворено ја омаловажи Европа, до новата Национална безбедносна стратегија на САД објавена на 4 декември, администрацијата на Трамп систематски промовираше пристап кон Европа „едно решение за сите“. Овој пристап се базира на давање приоритет на односите меѓу САД и Русија и поттикнување поделби во самиот континент.
Националистичките и крајно десничарските сили, кои сега уживаат поддршка и од Москва и од Вашингтон, играат важна улога во овој процес.
Време е Европа да сфати дека, кога станува збор за војната во Украина и безбедноста на континентот, во најдобар случај е оставена сама на себе. Во најлош случај, се соочува со двоен предизвик: Русија на исток и Соединетите Американски Држави на Трамп на запад, се вели во анализата на „Форин полиси“.
Секој пат кога Трамп или членови на неговата администрација ја напаѓале Европа, вклучително и Украина, европските лидери реагирале воздржано, обидувајќи се да не ги нарушат односите, а воедно да ја задоволат Белата куќа. Тие го сметале тоа за разумна тактика – обид да се искористи суетата и склоноста на Трамп кон промени со цел да се задржи во трансатлантската рамка.
Но, секој пат кога Трамп посериозно го насочувал своето внимание кон војната во Украина, тој застанал на страната на Русија. Од ситуацијата во која украинскиот претседател Володимир Зеленски бил притиснат во Овалната соба во февруари, до топлиот пречек на Владимир Путин во Алјаска во август, до мировниот план од 28 точки што повеќе личи на документ составен во Москва отколку на предлог од неутрален медијатор.
Европејците биле погодени секој пат, преокупирани со одржување на привидот на соработка со Вашингтон. Тие му го свртеле другиот образ на Трамп толку многу пати што човек се прашува дали имаат уште на располагање.
Сепак, Европа се обложувала на губитничка стратегија, надевајќи се на поинаков исход и покрај постојаното повторување на истите шеми. Кога станува збор за Европа, Украина и Русија, администрацијата на Трамп беше извонредно доследна.
Трамп сака војната во Украина да заврши, првенствено затоа што ја гледа како пречка за нормализација на односите меѓу САД и Русија, а особено за планираните деловни зделки меѓу неговите соработници и марионетите на Кремљ.
Ова совршено се вклопува со неговиот поглед на светот како арена за империјална соработка. Либералниот светски поредок е минато, заменет со законот на најсилниот. Наместо старомодната конкуренција на суперсилите, Трамп сака да продолжи со империјална соработка со Русија и Кина. Остатокот од светот, вклучително и Европа, е на колонијалното мени.
Стратешки, постои одредена краткорочна логика за ова. Идеолошки, тоа се совпаѓа со поддршката за крајно десничарските партии и влади во Европа и пошироко. Овие сили не само што ги делат националистичките и социјално конзервативните ставови на движењето MAGA, туку активно работат на поделба на Европа и поткопување на европската интеграција, додека централно-десничарските сили служат како корисни идиоти соработувајќи со нив.
Ништо не е помалку патриотско од таканаречените суверенисти во Европа кои го уништуваат европското единство, а во исто време соработуваат со Русија.
Визијата наведена во новата Национална безбедносна стратегија на САД не нуди специфични политики кон Европа, но пораката е јасна: единствената замислива трансатлантска врска е помеѓу крајно десничарските сили, каде што алфа Американците доминираат над своите европски поданици. Тоа е огледална слика на визијата и стратегијата што Русија на Путин ја спроведува кон Европа со години.
Ако Трамп сè уште не ја потчини Европа на своите желби, тоа не е поради паметното европско маневрирање. Напаѓањата на Трамп, подароците и кралските вечери нема да ја спасат Украина или трансатлантските односи. Ниту пак панична дипломатија, поклоненија во Вашингтон или алтернативни мировни планови ќе дадат плод.