„Економското отворање кон Куба е далеку поефективно од изолацијата на која оваа земја е подложена повеќе од 60 години“, изјави неодамна Карлос Гутиерез – кој и самиот е со кубанско потекло и беше министер за трговија на САД за време на претседателствувањето на Џорџ В. Буш.
Со оглед на тоа што оваа карипска островска држава се соочува со исклучително строги санкции од северната сила уште од средината на 20-тиот век – без притоа да попушти – Вашингтон несомнено ќе мора да ја прилагоди својата политика. Сепак, додека ситуацијата не стане појасна за американските законодавци, неодамна беше објавено дека надлежните американски органи заплениле пратки со нафта наменети за Куба, во вредност од речиси три милиони долари. Заплените се случиле во пристаништа во Флорида и Тексас. Според тековните санкции, само приватните компании во Куба имаат дозвола да увезуваат гориво – отстапка на администрацијата на Трамп наменета да овозможи барем минимално ниво на транспорт на храна и други економски активности на островот, и покрај зголемениот притисок од САД врз тамошниот режим.
Вреди да се потсетиме дека САД почнаа да воведуваат економски санкции кон Куба во раните 1960-ти години, откако владата на Фидел Кастро ги национализираше американските средства и бизниси во земјата. Првичната цел беше да се изврши економски притисок врз владата на Кастро и да се ограничат нејзините врски со Советскиот Сојуз.
Мерките опфатени со американските санкции се однесуваа на трговијата меѓу Куба и САД, инвестициите во одредени сектори на кубанската економија, деловните односи со кубанските државни и воени субјекти, ограничувањата за патување на Американците до островската држава, како и трансакциите што вклучуваат странски компании…
Сето ова го направи животот во земјата ниту лесен, ниту едноставен. Со официјална плата помала од 20 американски долари, тој дури може да изгледа и како невозможен. Сепак, Кубанците не го изгубија духот наследен од револуционерните лидери Фидел Кастро и Ернесто Че Гевара. Според оние што ја посетиле оваа далечна земја, секојдневниот живот не е дефиниран од безнадежност. Напротив. Токму тоа го поттикна споменатиот Гутиерез да се обиде да ѝ објасни на администрацијата во Вашингтон дека политиката на санкции не е победничка стратегија за САД.
Кубанската борба против доминацијата на САД има длабоки корени и трае повеќе од еден век. По Шпанско-американската војна од 1898 година, Куба формално се стекна со независност, но САД задржаа значително политичко и воено влијание. Од особено значење беше Амандманот Плат од 1901–1903 година, кој на Соединетите Држави им го даде правото да интервенираат во кубанските работи и овозможи изградба на воена база во Гвантанамо. Иако амандманот беше укинат во 1934 година, американското економско и политичко влијание остана значително.
Кубанците беа незадоволни од овој аранжман и бараа целосен суверенитет. Пресвртна точка во историјата беше револуцијата предводена од Фидел Кастро, која во 1959 година го собори режимот на претседателот Фулхенсио Батиста, поддржан од Вашингтон. Новата влада национализираше голем дел од имотот во американска сопственост и почна да воспоставува поблиски врски со тогашниот Советски Сојуз, како и со земјите-членки на Движењето на неврзаните.
Имаше и отворени конфликти. Во 1961 година, Соединетите Држави се обидоа да извршат инвазија во озлогласениот Залив на свињите. За да избегнат негативна меѓународна реакција, Американците ѝ ја доверија мисијата на специјално обучени кубански емигранти. Операцијата прерасна во голем американски фијаско и послужи како доказ за непоколебливата посветеност на Кубанците кон нивниот суверенитет.
Веќе следната година (1962), Куба се најде во центарот на конфронтацијата меѓу САД и СССР, која се закануваше да прерасне во нуклеарна војна. Американците, всушност, имаа распоредено нуклеарно оружје во Турција и Италија, насочено кон СССР. Советите одговорија со распоредување слично оружје во Куба. Светот се наоѓаше на работ на самоуништување. Сепак, преовладеаја стравот од можниот исход и разумот; тензиите се смирија, а спорното оружје беше повлечено.
Денес, Куба живее свој живот, справувајќи се со проблеми што сè уште се предизвикани од американските санкции. Таа е принудена да увезува енергенси, житарици, масло од соја, месо (особено пилешко), лекови, разни машини и опрема, возила и резервни делови. За возврат, на деловните партнери им нуди никел, цинк, разни минерали, рум, пури, вакцини, шеќерна трска, тутун, одредени видови овошје и зеленчук, сточарски производи и – се разбира – секогаш присутниот сектор на туризмот. Куба не е голема сила во економска или воена смисла. Нејзиниот меѓународен углед произлегува од нејзината дипломатска активност, историската улога во Движењето на неврзаните, односите со земјите од Глобалниот југ, „медицинската дипломатија“ и симболичното значење на нејзиниот долготраен отпор кон политиката на САД. Тој, исто така, произлегува и од фактот дека таа останува клучен фактор на вагата на која моментално се одмеруваат силите меѓу глобалниот Исток и Запад.