Американскиот претседател Доналд Трамп се соочува со една од најважните одлуки во својот втор мандат, а начинот на кој ќе го води конфликтот со Иран би можел да го одреди неговото политичко наследство, оценува Си-Ен-Ен во опширна анализа.
Телевизијата наведува дека историјата би можела одлуката на Трамп да влезе во војна со Иран да ја запамети како грешка што ќе го дефинира неговото претседателствување. Сепак, засега е избегнато најопасното сценарио – неконтролирана ескалација на конфликтот што би излегла од рамките на американската контрола.
Си-Ен-Ен потсетува дека повеќе американски претседатели во минатото ги продлабочувале воените конфликти за да го зачуваат угледот на Соединетите Американски Држави или сопствениот политички авторитет. Таквите одлуки во Виетнам, Ирак и Авганистан доведоа до долготрајни и скапи војни без јасен победник.
Според анализата, Трамп сега се наоѓа пред слична дилема. Ако дипломатските напори повторно пропаднат, ќе мора да избере меѓу продолжување на ограничената воена кампања, проширување на нападите врз иранската инфраструктура или повлекување без остварување на главните американски цели.
Секоја од овие опции носи сериозни политички и воени последици. Си-Ен-Ен наведува дека Трамп се нашол во ситуација во која не може да си дозволи ниту пораз, ниту долготрајна војна. Како показател за сериозноста на ситуацијата, Пентагон, според ексклузивни информации на телевизијата, побарал од воени аналитичари нови предлози за зголемување на притисокот врз Иран.
Трамп ги засилува заканите кон Техеран
Откако Иран ја одби последната американска иницијатива за преговори, Трамп преку својата социјална мрежа Truth Social го обвини иранското раководство за лицемерие.
Подоцна, од Овалната соба порача дека ова е „последната шанса“ за Техеран да постигне договор, предупредувајќи дека во спротивно режимот би можел да се соочи со, како што рече, „обезглавување“.
Си-Ен-Ен предупредува дека секое понатамошно проширување на војната би претставувало голем ризик за Вашингтон, бидејќи нема гаранции дека поинтензивното бомбардирање ќе го принуди Иран на отстапки. Истовремено, Техеран би можел да возврати со напади врз инфраструктурата на американските сојузници во Персискиот Залив и дополнително да го загрози светскиот енергетски пазар.
Трамп откри дека за време на викендот разговарал со лидерите на Саудиска Арабија, Обединетите Арапски Емирати и Катар, што, според Си-Ен-Ен, покажува колкава е загриженоста на американските партнери поради можноста конфликтот да се прошири.
Телевизијата оценува дека евентуална копнена операција или обид со сила да се отвори Ормутскиот Теснец би го зголемиле ризикот од американски жртви, а токму таквите загуби во минатото често ги претворале ограничените воени интервенции во долготрајни војни.
Историски паралели
Си-Ен-Ен прави споредба со претседателите Линдон Џонсон, Ричард Никсон, Џорџ В. Буш и Барак Обама, кои исто така се соочиле со избор дали да ги ескалираат конфликтите или да прифатат политички непопуларно повлекување.
Џонсон ја проширил војната во Виетнам, Никсон ја продолжил за да избегне впечаток дека Америка е поразена, Буш испратил дополнителни сили во Ирак, а Обама се обидел да ја смени состојбата во Авганистан пред почетокот на повлекувањето на американските трупи.
Си-Ен-Ен потсетува дека токму критиката на „бескрајните војни“ беше една од главните пораки на Трамп во претседателската кампања во 2016 година. Но, и самиот во својот прв мандат одобри испраќање дополнителни американски војници во Авганистан – потег за кој подоцна призна дека не ги дал очекуваните резултати.
На крајот од анализата, Си-Ен-Ен заклучува дека Трамп сега се соочува со војна која повеќе не е наследство од неговите претходници, туку негов сопствен политички товар.
„Војната со Иран не е војната на Буш. Тоа е војната на Трамп. Нејзиниот исход би можел да го одреди неговото политичко наследство и да остави долгорочни последици далеку надвор од Белата куќа“, заклучува Си-Ен-Ен.