Беким Сејдиу, кандидатот за претседател на Косово за кого денес се договорија движењето „Самоопределување“ и Демократскиот сојуз на Косово, има долгогодишно искуство во дипломатијата, академската сфера и косовските институции, а бил и амбасадор на Косово во Турција и генерален конзул во Њујорк.
Како судија на Уставниот суд, во 2015 година одлучувал за уставноста на принципот на Заедницата на српски општини, при што во своето издвоено мислење го оценил моделот од Бриселскиот договор како проблематичен од аспект на принципот на мултиетничност.
Беким Сејдиу, роден во 1974 година, е правник, дипломат и универзитетски професор, кој во текот на својата кариера извршувал повеќе функции во правосудството и дипломатската служба на Косово, пишува „Косово онлајн“.
Сејдиу бил судија на Уставниот суд на Косово, на која функција бил именуван во 2015 година. Пред тоа, работел во дипломатската служба и припаѓа на првата генерација косовски амбасадори.
Службата ја започнал како вршител на должност шеф на мисија (chargé d’affaires), а на 20 август 2009 година, претседателот Фатмир Сејдиу официјално го именувал за амбасадор во Турција.
Со ова именување, тој станал првиот амбасадор на Косово во Анкара.
По завршувањето на мандатот во Анкара, неговата дипломатска служба продолжила во Соединетите Американски Држави.
Од 2012 до 2014 година, тој ја извршувал функцијата генерален конзул на Република Косово во Њујорк. Документите од тој период покажуваат дека тој бил вклучен и во активностите на највисоките државни делегации на Косово за време на нивните посети на Њујорк. Така, во септември 2012 година, Сејдиу бил член на косовската делегација на средбата што претседателката Атифете Јахјага и премиерот Хашим Тачи ја одржале со генералниот секретар на ОН, Бан Ки-мун.
По службата во Њујорк, тој бил именуван за амбасадор на Косово во Канада за периодот 2014-2015 година. Кариерата на Сејдиу потоа премина од дипломатската служба во уставното судство во 2015 година.
Во 2015 година, како судија на Уставниот суд, Сејдиу беше член на советот што ја разгледуваше уставноста на принципите на ЗСО. Во тој случај, тој изнесе и издвоено мислење, заземајќи построг став кон ЗСО отколку повеќето судии на Уставниот суд на Косово.
Тој оцени дека предложениот модел на ЗСО воведува разлика во правата заснована на територијален принцип, како во рамките на српската заедница, така и меѓу Србите и припадниците на другите заедници што живеат во истите општини. Тој ја опиша ЗСО како „етноцентрична“, оценувајќи дека нејзиното формирање на предложениот начин би било спротивно на принципите на мултиетничност и недискриминација.