Кина и САД влегуваат во нова фаза од вселенската трка, при што јужниот пол на Месечината станува главната цел на двете светски сили. Регионот се смета за клучен поради можните резерви на воден мраз, кој во иднина би можел да се користи за производство на гориво, вода и кислород, неопходни за трајно човечко присуство.
Кина во последните години значително го забрза својот вселенски развој, со сопствената орбитална станица „Тјангонг“, успешното враќање примероци од темната страна на Месечината и плановите до 2040 година да изгради постојана база на нејзината површина. Пекинг најави дека првите кинески астронаути би можеле да слетаат на Месечината до 2030 година.
Во меѓувреме, САД преку програмата „Артемис“ планираат повторно да испратат луѓе на Месечината до 2028 година, но се соочуваат со технички и логистички предизвици, вклучително и развојот на нови летала за слетување. Во текот на оваа година и двете земји планираат роботски мисии кон јужниот пол на Месечината за да ги истражат потенцијалните резерви на воден мраз.
Покрај технолошкото надминување, во фокусот е и прашањето кој ќе ги поставува правилата за идните активности на Месечината. САД ги промовираат Артемидините договори како рамка за истражување и користење на вселенските ресурси, додека Кина не е дел од тој договор и развива сопствена стратегија.
Експертите предупредуваат дека новата вселенска трка не е само научен предизвик, туку и геополитичко натпреварување што ќе го одреди идното присуство на човештвото надвор од Земјата.