Израелскиот воздушен напад во кој беше убиен шефот за безбедност на Иран, Али Лариџани, отстрани еден од најискусните и највлијателните креатори на политики во Исламската Република во критичен момент. Лариџани не беше воен командант, туку централна фигура во обликувањето на стратешките одлуки на Иран.
Како секретар на Врховниот совет за национална безбедност, тој беше во срцето на донесувањето одлуки за војната, дипломатијата и националната безбедност, а неговиот глас имаше тежина низ целиот систем, особено во управувањето со конфликтот со САД и Израел, објавува Би-Би-Си.
По атентатот врз врховниот лидер Али Хамнеи на 28 февруари, Лариџани зазеде пркосен став, сигнализирајќи дека Иран е подготвен за долготраен конфликт. Неговата смрт, сега потврдена од државните медиуми, доаѓа во услови на поширока кампања во која беа убиени неколку високи ирански функционери и команданти за само неколку недели. Моделот сугерира систематски напор за ослабување на лидерството на Иран за време на војната.
И покрај неговиот тврдокорен став кон Западот, Лариџани често беше опишуван во Иран како прагматичар. Тој ја комбинираше идеолошката лојалност со технократски пристап, фаворизирајќи пресметана стратегија пред реторика. Иако остана длабоко скептичен кон соработката со западните сили, тој беше вклучен и во клучни дипломатски напори, вклучително и како пратеник за долгорочниот договор за соработка на Иран со Кина.
Во времето на неговата смрт, Лариџани беше задолжен за управување со три големи кризи. Првата беше самата војна. Тој се залагаше Иран да се подготви за долгорочна борба и да го прошири конфликтот низ целиот регион и пошироко, вклучително и затворањето на Ормутскиот теснец. Втората криза беше бран внатрешни немири што започнаа поради економски проблеми, но брзо се претворија во широко распространети протести насочени кон соборување на Исламската Република. Овие протести беа задушени со насилство во кое загинаа илјадници демонстранти низ целата земја. Третата криза се однесуваше на нуклеарната програма на Иран и ги запре индиректните разговори со Вашингтон, кои веќе беа прекинати од воени напади.
Неговото убиство ги остави овие прашања нерешени и ги префрли на сè уште непознат наследник кој се соочува со исклучително кревка ситуација. Иако Иран покажа отпорност, делумно со нарушување на глобалните енергетски пазари, неговиот воздушен простор останува отворен за понатамошни напади. Секој нов висок функционер ќе се соочи со непосреден ризик да стане цел.
Ова би можело дополнително да ја помести моќта кон војската. Неодамнешните изјави на претседателот Масуд Пезешкијан сугерираат дека на вооружените сили им се дадени широки овластувања да дејствуваат во случај на онеспособување на раководството. Во пракса, ова би можело да значи побрзо донесување одлуки, но помалку централна координација. Исто така, постојат знаци дека раководството се бори со управувањето со наследувањето. Иран ги одложи јавните соопштенија и во голема мера ги држеше некои поединци, вклучувајќи го и новиот врховен лидер, Моџтаба Хамнеи, подалеку од очите на јавноста. Не е јасно дали ова се должи на безбедносни проблеми или на внатрешна несигурност.
На краток рок, веројатниот исход е понестабилна ситуација: построг воен став во војната и построга репресија дома. Шефот на иранската армија, Амир Хатами, исто така, се закани со „решителна“ одмазда за смртта на Лариџани. На долг рок, систем кој постојано губи високи функционери би можел да има сè потешкотии да функционира ефикасно, особено во земја со повеќе од 90 милиони луѓе. Влијанието на смртта на Лариџани затоа не е само губењето на еден функционер. Тоа ја продлабочува кризата со лидерството што може да влијае и на текот на војната и на стабилноста на самата иранска држава.