Кристијан Шмит е германски државјанин кој беше назначен од Советот за спроведување на мирот во 2021 година да ја води Босна и Херцеговина, пишува „Вашингтон тајмс“, објаснувајќи им на своите читатели дека тој е западноевропски бирократ, назначен од други, кој има право да ѝ каже на владата што да прави.
– Да, добро прочитавте. Западноевропски бирократ назначен од други бирократи има право да ѝ каже на владата што да прави. Размислете за тоа за момент, пишува „Вашингтон тајмс“ во статија насловена како „Република Српска заслужува независност“.
Во статијата, уредникот на „Вашингтон тајмс“, Анат Хартман, се осврнува на неодамнешното интервју со претседателот на СНСД, Милорад Додик, кој за овој медиум изјави дека е време Република Српска да го потврди своето право на самоопределување и дека гледаат шанса за тоа во мандатот на американскиот претседател Доналд Трамп.
„Доаѓа момент во меѓународните односи кога (разговорите) повеќе не функционираат. Со независноста, сите би биле во мир. Никој не можеше ништо да им наметне на другите. Никогаш не сме се обиделе да живееме еден до друг. Дозволете ни сами да донесуваме одлуки. Мандатот на претседателот Трамп е нашата шанса за независност“, рече Додик во таа пригода.
Тој потсети дека Судот на Босна и Херцеговина го осуди Додик на една година затвор минатата година, која подоцна беше преиначена во парична казна и му забрани да ја извршува функцијата претседател на Републиката во период од шест години, и прецизираше дека пресудата е донесена затоа што Додик не ја спроведе одлуката донесена од Шмит.
„На надворешниот ѕид на иранската амбасада во Сараево, е обележано место на кое пишува: „Во спомен на иранските мажи кои ги жртвуваа своите животи за мир во Босна и Херцеговина“. Овие зборови би можеле да ги изненадат Американците, од кои многумина веројатно не се свесни за долгата историја на продорот на исламистичкиот свет на Балканот“, пишува Хартман, објаснувајќи дека „Србите во Република Српска – која, заедно со Федерацијата на Босна и Херцеговина, ја сочинува Босна и Херцеговина од Дејтонскиот договор од 1995 година – се добро свесни за врските на регионот со екстремизмот“.
Додик, вели авторот, им рекол дека муслиманите преземаат цркви, дека радикалните групи во регионот се охрабруваат и дека се платени од истите луѓе кои ја финансираат Исламската држава.
„Еве уште нешто што повеќето Американци можеби не го знаат: на почетокот на 2010-тите, стотици босански муслимани се приклучија на движење за исламска радикализација поттикнато од добро подмачкана пропагандна машина. „Многумина подоцна се вратија на Балканот“, наведува Хатман, потсетувајќи на изјавите од Извештајот на Атлантската иницијатива од 2025 година, во кој, меѓу другото, се наведува:
„Враќањето на странски борци од Сирија и Ирак, закоравени во битка, вешти во ракување со оружје и експлозиви и идеолошки радикализирани, претставува директна закана не само за безбедноста на Босна и Херцеговина, туку и за регионот и пошироко“.
Потсетувајќи се на зборовите на Додик дека „некои од нив (дури и) биле обучени во Сараево пред да одат на Блискиот Исток“, Хатман забележува дека Иран, „според натписот на надворешниот ѕид на Амбасадата во Сараево, испратил борци и оружје за да им помогне на босанските муслимани против Србите за време на војната во Босна и Херцеговина по распадот на Југославија во 1991 година“.
Вашингтон УПИ објави во 1993 година дека „неколку илјади членови на Иранската револуционерна гарда се борат заедно со босанските муслимани во обидот на Техеран да воспостави фундаменталистичко упориште во Европа“, исто така нè потсетува Хатман, истакнувајќи дека „сега Српска мора да пожнее она што „вистинските верници“ никогаш не престанале да го сеат“.
„Вашингтон тајмс“ исто така пишува дека во јануари оваа година, Федерацијата на Босна и Херцеговина едноставно прогласила две гробишта на Српската православна црква, една капела и црква поврзани со гробиштата и друга црква за „државен имот“. Србите во областа, вклучувајќи ја и парохијата на Српската православна црква, дознале за потегот од медиумските извештаи, кои Додик ги опишал како „потег што е во согласност со растечкиот екстремизам и подеднакво растечкото почитување на тој екстремизам во регионот“.
Сето ова, пишува „Вашингтон тајмс“, е главната причина зошто независноста на Република Српска мора да дојде наскоро.
Додик и неговите сојузници, додава Хатман, бараат признавање на три држави во Босна: една за Србите, една за Хрватите и една за Бошњаците.
Додик е цитиран како вели дека „БиХ е скршено општество“, дека отсекогаш била поделена и дека „е во урнатини од нејзиното основање“.