Иранската балистичка ракета со најдолг дострел во оперативна употреба, „Саџил“, може да достигне до 2.000 километри, според Меѓународниот институт за стратешки студии (IISS), британски тинк-тенк за безбедност специјализиран за одбрана. Се проценува дека иранските беспилотни летала „Шахед“ имаат сличен максимален дострел.
Дострел од 2.000 километри е доволен за да се погодат цели како Атина или Москва, но не е доволен за Иран да стигне до територијата на Централна и Западна Европа, вклучувајќи го и Обединетото Кралство. Сепак, британските воени инсталации во источниот Медитеран се во дострел на иранските ракети. На пример, британската база на RAF Акротири на Кипар е во дострел не само на „Саџила“, туку и на ракетите „Гадр“ и „Емад-1“.
Во сегашната ескалација, тоа прашање повеќе не е само теоретско. Во последниве денови, инцидентите поврзани со беспилотни летала во близина на британската база на Кипар привлекоа дополнително внимание кон капацитетите на Иран за ракети и беспилотни летала со долг дострел.
Иран со години развива балистички ракети со среден дострел како клучен елемент на својата воена стратегија. Системи како „Саџил“, „Гадр“ и „Емад“ му овозможуваат да покрие голем дел од Блискиот Исток и Источен Медитеран. Во комбинација со дронови за напад, кои се користат и за извидување и за директни напади, Иран има капацитети што можат да ги загрозат воените бази, енергетската инфраструктура и поморските патишта во регионот.
Иако Иран нема оперативни интерконтинентални балистички ракети што би му овозможиле да ја нападне Западна Европа или Обединетото Кралство, неговиот арсенал со дострел до 2.000 километри е доволен за да ги покрие Израел, повеќето арапски земји од Персискиот Залив и делови од јужна и југоисточна Европа.
Токму затоа британските и другите западни бази во Источниот Медитеран остануваат во потенцијалниот дострел на иранските ракети во случај на понатамошна ескалација на конфликтот.