Кон крајот на август, руското раководство започна подготовки за нова голема ескалација во војната против Украина поради конечниот неуспех на дипломатските напори. Москва сега сериозно ја разгледува можноста за засилување на нападите со конвенционални балистички ракети врз инфраструктурни цели и директно врз центарот на Киев.
Блумберг пишува за овие намери, повикувајќи се на свои извори блиски до Кремљ.
Сите претходни формати на преговори практично пропаднаа и ги вратија страните на почетната точка. Кремљ конечно се откажа од очекувањата во врска со неформалните договори што политичарите наводно ги постигнале за време на минатогодишниот самит во Алјаска.
Идејата на Москва беше САД да ја принудат Украина да го предаде регионот Донецк, но Киев категорично одби да го предаде појасот на тврдински градови.
Државниот секретар на САД, Марко Рубио, јасно стави до знаење дека Вашингтон не ја дели руската визија, а по неодамнешните летни разговори со Сергеј Лавров, изјави дека се потребни нови концепти. И покрај очекуваната посета на Москва и Киев од страна на американските претставници Стив Виткоф и Џаред Кушнер, извори во руската влада ги оценуваат шансите за пробив како исклучително ниски. Кремљ верува дека сите нивни компромиси досега само ја ослабнале позицијата на Русија.
Во отсуство на дипломатски успеси, Русија не гледа друга алтернатива освен зголемување на воениот притисок.
Москва сè повеќе ги смета успешните украински напади со беспилотни летала врз своите рафинерии за нафта и логистички центри како директни напади од страна на земјите од НАТО. Путин неодамна отворено навести за идна одмазда, заканувајќи се на државната телевизија со напади врз најчувствителните сектори на економијата.
Реципрочните воздушни напади продолжуваат да се интензивираат додека Украина нанесува штета од милијарди долари на руската логистика и предизвикува недостиг на гориво. Русија го користи недостатокот на ракети-пресретнувачи во Украина и напаѓа критична инфраструктура. Русија, исто така, постојано се заканува на комерцијалниот превоз во Црното Море, претставувајќи ризик за глобалниот извоз на жито во средината на сезоната на жетва.