Дарко Младиќ, синот на генералот Ратко Младиќ, денеска во Белград одржа прес-конференција на која зборуваше за деталите околу комеморацијата и погребот на неговиот татко.
Тој најави дека комеморацијата ќе се одржи утре во 12:00 часот во Домот на Војската на Србија, додека погребот ќе биде во понеделник, 7 септември.
„Утре во 12:00 часот ќе се одржи комеморација во Домот на Војската на Србија; салата е мала, со капацитет до 300 луѓе, ве молам за разбирање. Погребот на татко ми ќе биде во понеделник, 7 септември. Од 7:00 часот наутро, ковчегот со неговото тело ќе биде изложен во црквата „Свети Лука“; оние што сакаат да изразат сочувство и да оддадат почит, можат да го сторат тоа во периодот од 7:00 до 12:00 часот. Поворката ќе се упати кон гробиштата Топчидер, а погребот ќе се одржи околу 13:30 или 14:00 часот“, изјави синот на генералот.
Дарко Младиќ ги покани пријателите, роднините и почитувачите на неговиот татко во што поголем број да присуствуваат на последното испраќање, упатувајќи апел сè да помине мирно и достоинствено.
„Ги замолувам сите што сакаат да дојдат, да користат јавен превоз за да се избегнат гужви и за да можат да присуствуваат сите заинтересирани. Би сакал погребот да биде мирен и достоинствен и да не биде повод за конфликти и тепачки. Ги повикувам сите да се воздржат од провокации и обиди за попречување на настанот, за да можат присутните достоинствено да го погребаат татко ми“, рече Дарко Младиќ.
Дарко Младиќ упати апел последното испраќање на неговиот татко, генералот Ратко Младиќ, да помине мирно и достоинствено, без конфликти и провокации.
„Би сакал погребот да помине мирно и достоинствено и да не биде повод за конфликти и судири; во таа смисла, ги повикувам сите да се воздржат од какви било провокации и обиди за попречување на настанот, за да можат присутните достоинствено и според нашите обичаи да го погребаат татко ми, командантот на Војската на Република Српска“, изјави Дарко Младиќ.
Зборувајќи за последните месеци од животот на својот татко, Дарко Младиќ го изнесе ставот на семејството дека генералот Ратко Младиќ починал како последица на, како што наведе, несоодветен третман во Хашкиот трибунал.
„Втората најважна работа за мене лично – сакам ова јавно да го кажам – е тоа што најболниот период за мене беа последните два месеца, кога татко ми беше убиен пред моите очи. Мојот личен став, како и ставот на семејството, е дека убиството на генералот Младиќ во Хашкиот трибунал е извршено преку несоодветен третман и намерно давање прејаки опијати, што на крајот доведе до неговата смрт“, рече тој.
Тој додаде дека деталите и наводните пропусти на медицинската служба на ОН ќе ги изнесе докторот Гудељ, кој со години одеше во Хаг и имаше увид во начинот на кој се лекуваше генералот.
„Би сакал да кажам уште еден многу важен детал. Татко ми имаше добра нега во Хашкиот трибунал, но негата и лекувањето не се исто. Можете да сместите човек во хотел со седум ѕвездички, но ако погрешно го лекувате, не можете да го спасите“, рече Дарко Младиќ.
Тој оцени дека условите за нега биле добри, но дека, според него, на татко му не му бил обезбеден соодветен третман.
„Трибуналот постојано манипулира со условите во болницата, но за да не навлегувам во премногу детали – суштината е она што ви го кажав: иако условите за нега беа добри, тој не доби соодветен третман и на крајот почина како последица на тој несоодветен третман“, изјави Дарко Младиќ.
Дарко Младиќ изјави дека информацијата за смртта на неговиот татко ја добил во моментот кога се подготвувал поднесокот до судијата на Хашкиот трибунал, како образложение и одговор на мислењата на експертите и лекарите на ОН, кои судијата претходно ги побарал.
Докторот Огњен Гудељ, кој беше со генералот Младиќ до последниот ден, зборуваше за неговиот третман во хашкиот затвор.
– Она што денес ми е многу тешко да го кажам, но имајќи предвид дека сум некој што ја положил Хипократовата заклетва и кој целиот свој живот – и на пациентите и на нивните семејства – морал да ја кажува вистината, каква и да е таа, по толку години лекување на генералот Младиќ, со големо жалење морам да кажам нешто за што мислев дека никогаш во животот нема да го кажам или да го изнесам за кого било: да, она што го рече Дарко Младиќ е вистина – генералот Младиќ беше убиен во Хашкиот трибунал; беше убиен од неактивноста на лекарите и медицинскиот персонал во затворската болница во Шевенинген. Знаете, кога некому не му го мерите крвниот притисок секој ден, а тој е срцев пациент… Кога некому не му правите лабораториски анализи, а прима токсични лекови што се излачуваат преку бубрезите, а не ја следите функцијата на бубрезите… Тоа е де факто убиство. Ако не го правите тоа еден месец, тоа е убиство со умисла. Ако не му давате лекови за дијабетес, а тој е дијабетичар – тоа е убиство. Ако дојде колега од Србија и праша: „Чекајте, што правите луѓе? Каде се вредностите за крвниот притисок од последниот месец?“, а одговорот е: „Па, решивме да не му го мериме притисокот“… Знаете, тоа е голем шок за мене како кардиолог, како лекар, како човек. „А, извинете, можам ли да ги видам неговите лабораториски наоди, само за да знам врз основа на што му давате одредени лекови или ги исклучувате?“ – цитирам: „Знаете, решивме да не му правиме лабораториски анализи бидејќи сакаме да го поштедиме од болка“. Тешко е да се слуша сето тоа, некој да ве прави будала – болката од убод со игла, човек што лежи во кревет… Тешко е сето тоа да се разбере, особено кога разговарате со лекарката од другата страна и ја прашувате: „Врз основа на што давате лекови?“ „Врз која основа го проценувате дијабетесот?“ „Па, знаете, одлучивме да му дадеме инјекција со лек за дијабетес“. Во тој момент сфаќате дека судбината си поиграла сурово, дека нема повеќе време, дека семејството не било информирано за ова и дека добивате температурна листа од која се гледа дека цел месец му давале фентанил. Адвокатот и семејството беа информирани дека тој прима дози фентанил, а она што јас го презентирав пред трибуналот е температурната листа во која стои дека цело време бил третиран со сублингвални дози. Фентанилот е лек чии метаболити делумно се излачуваат преку бубрезите. Во тој момент, организмот на генералот веќе откажуваше и беше само прашање на време кога ќе згасне неговиот живот. Мојот одговор е ист како оној на Дарко Младиќ, кој ја има целата документација пред себе; кога прашав дали можам да ја презентирам таа документација – а подоцна дознав од адвокатот, бидејќи секако ги презентирав документите и сакав да поднесам тужба – ми рекоа дека никој не може да ги тужи, дека тие се суд над судот и дека можам само да констатирам, како што таа рече на нашата последна средба: „Колега, ќе се согласите дека не се согласуваме“. Тогаш побарав да го добијам апаратот за мерење крвен притисок на генералот Младиќ – да, за првпат, а јас таму одев со години – и таа за првпат ми рече дека ѝ е жал, но дека немаат апарат за мерење притисок. Мислам дека кажав доволно; тука сум да објаснам и да одговорам на сè што е потребно понатаму – рече д-р Гудељ.
Адвокатот Драган Иветиќ изјави дека во последните денови од животот на генералот Младиќ, таа (одбраната) барала строго хуманитарно решение – условно ослободување според правилата на Механизмот – за да му се овозможи на овој постар човек, кој боледувал од неизлечива болест, последните денови да ги помине под медицински надзор во Србија, на својот мајчин јазик и во присуство на најблиското семејство.
– Тоа не беше барање за ослободување од казната, туку за условен медицински трансфер во болница, со гаранции од Република Србија и со какви било дополнителни услови што претседателот на Механизмот би ги сметал за неопходни. Србија понуди гаранции, транспорт и болница. ВМА, како врвна медицинска установа, беше подготвена да обезбеди сè на едно место. Тоа последно барање беше поддржано од двајца судии, како и од медицински експерти чие мислење беше побарано од претседателот на Механизмот. Тие експерти ја препознаа важноста на достоинството, присуството на семејството, комуникацијата на мајчиниот јазик и хуманата грижа на крајот од животот. Ова не беше барање за нешто што претходно не било одобрено од Трибуналот. Трибуналот и Механизмот претходно прифатиле дека неизлечивата болест може да биде причина за хуманитарно ослободување, бидејќи е несоодветно човек да умре во затвор. Генералот не го доби тоа достоинство. Постоеја гаранции од Србија, имаше болница и транспорт, а Механизмот можеше да ги одреди условите што ги сакаше. Сепак, претседателот го одби ослободувањето. Со таа одлука, генералот Младиќ стана првиот затвореник на Хашкиот трибунал кој мораше да умре во затвор откако беше одбиено барањето за хуманитарно ослободување поради неизлечива болест – рече адвокатот Иветиќ.
Адвокатот истакна дека семејството има право на одговори и дека Механизмот не смее да го затвори ова поглавје со молк или со нецелосно прикажување на фактите, додавајќи дека на семејството не му биле доставени никакви медицински документи, освен изводите од матичната книга на умрените.