Можноста Марин Ле Пен, лидерката на десничарската партија „Национален собир“, или Жан-Лик Меланшон, лидерот на левичарското движење „Непокорена Франција“, да победат на претседателските избори во Франција во 2027 година, предизвикува загриженост кај европските и украинските политичари и дипломати. Тие стравуваат од промена во политиката на Франција во однос на војната во Украина.
Според „Политико“ (Politico), осум европски и украински политички претставници и дипломати изнесоа свои проценки за можните последици од француските избори. Околу половина од нив изразија загриженост дека победата на кој било од овие двајца политичари би можела да ја ослаби решеноста на Европа да ја продолжи сегашната политика на спротивставување кон Русија. Од друга страна, некои сметаат дека кој и да стане нов претседател на Франција – без оглед на ставовите што ги застапувал пред изборите – ќе мора да го земе предвид постоечкиот европски консензус.
Посебно внимание привлече изјавата на Марин Ле Пен, дадена по нејзината средба со украинскиот амбасадор во Париз, Вадим Омелченко, на 16 ноември.
Ле Пен потврди дека, доколку победи на претседателските избори, нема намера да одобри нова директна финансиска помош за Украина, оправдувајќи го тоа со состојбата на јавните финансии во Франција. Истовремено, таа нагласи дека Франција ќе ги почитува своите постоечки меѓународни обврски, вклучително и учеството во заедничкиот заем на Европската унија за Украина, во вредност од 90 милијарди евра.
Таа, исто така, навести можност за продолжување на материјалната и хуманитарната помош, како и за поактивен дипломатски ангажман на Париз во напорите за ставање крај на војната.
И Жан-Лик Меланшон се залага за поинаков пристап кон конфликтот во Украина, при што во повеќе наврати ја критикуваше можноста војната да се прошири на руска територија.
Меланшон ги окарактеризира украинските напади со оружје со долг дострел длабоко во руска територија како непромислени, предупредувајќи на ризикот од директна конфронтација меѓу Русија и западните земји.
Тој, исто така, ја доведе во прашање американската стратегија во однос на војната во Украина, тврдејќи дека Вашингтон се обидува да ги ослаби не само Русија, туку и европските држави – пристап кој, според него, би можел да доведе до поширок конфликт. Иако доаѓаат од спротивните краеви на францускиот политички спектар, и Ле Пен и Меланшон заземаат критички став кон одредени аспекти од дејствувањето на НАТО, како и кон досегашната западна стратегија во однос на Русија.
Сепак, некои европски дипломати сметаат дека политичката реалност по изборите би можела да доведе до ублажување на нивните сегашни ставови. Како пример се наведува италијанската премиерка Џорџа Мелони, која по доаѓањето на власт продолжи да ја поддржува Украина и да соработува со западните сојузници.
За европските престолнини, од особено значење е прашањето дали Франција – како нуклеарна сила, постојана членка на Советот за безбедност на Обединетите нации и една од водечките држави во Европската унија – ќе продолжи да ги поддржува колективните одлуки поврзани со финансиската и воената помош за Киев.
Токму поради оваа позиција, секоја евентуална промена во политиката на Париз би имала последици што ќе ги надминат рамките на билатералните односи меѓу Франција и Украина; тоа директно би влијаело врз способноста на Европската унија да одржи единствен став во однос на војната и идните преговори со Москва.
