Животот поминат во омраза е тажен – особено кога таа омраза е насочена кон сопствената земја, изјави Милорад Додик.
– Соња Бисерко промените во Србија ги мери дури и преку надежта дека врските меѓу Белград и Бања Лука ќе ослабат. Како Србија да може да напредува само ако ѝ сврти грб на Република Српска. Во оваа изопачена визија, блискоста меѓу Србите е мана, додека откажувањето од сопствениот народ – и од сè што е српско – е доказ за тоа дека некој е ’демократски‘. Тоа е патетично – дури и за неа. Таа тврди дека Србија ги ’собирала‘ Србите во Република Српска и Црна Гора. А кого требаше да собира, тогаш? Ескими, Индијанци, Арапи, муслимани…? – напиша Додик на платформата X.
„Ако Србија – земја во која 85 отсто од населението се Срби и православни христијани – се откаже од Србите што живеат надвор од нејзините граници“, додава тој, „што следи потоа?“ „Да се откаже од Србите што живеат во неа, само за да ѝ угоди на Бисерко! Соништата на Соња се само одраз на нејзините сопствени желби – но овој конкретен сон нема да се оствари. Србија и Република Српска се поврзани преку својот народ, семејствата, историјата и културата. Овие врски не ги создала некоја конкретна влада, ниту пак ќе бидат прекинати од изопачените желби на некој што, повеќе од триесет години, живее од омраза кон сè што е српско – некој што дури и сведочел во Хаг против самата земја во која живее. Понатаму, сугестијата дека на младите во Србија им е потребен ’водич‘ за да дојдат до ’вистински‘ информации, совршено ги илустрира границите на нејзината доверба во новата генерација. Изгледа дека тие се доволно зрели за да ја сменат власта, но, според неа, сепак им е потребно нејзиното старателство за да донесат сопствени заклучоци“, вели тој.
Додик смета дека Бисерко не сфаќа оти нивната борба била за промена на власта, а не за промена на националниот идентитет или националната историја. „Таа ги поддржува само додека гледа можност за унапредување на сопствената патолошка агенда; потоа, се обидува да диктира што треба да читаат и како треба да го толкуваат прочитаното. Овој ‚прирачник‘ сигурно би содржел препораки да се заборават Јасеновац, Стара Градишка, Бањица, Старо Сајмиште, Пребиловци, Крагуевац, Брод на Дрини, Косово и Метохија, Братунац, Кравица… оставајќи ги без ништо за паметење. Дали треба да ги урнеме сите наши споменици, да ги преореме сите наши гробишта и да ги заборавиме сите наши жртви и црните марами на нашите ожалостени жени, само за Бисерко да може да го оправда секое евро што го добива? На крајот на краиштата, некој што е платен да размислува на одреден начин нема кредибилитет да им диктира ставови на другите. И колку човек мора да биде отсечен од реалноста за да очекува некој сериозно да ги сфати таквите ставови? Бисерко дури им дава и упатства на медиумите како треба да се однесуваат“, наведува Додик.
„Изгледа дека дури ни тие не ја слушаат, па затоа таа своите лекции ги пренесува преку оние во Сараево.
Таа копнее по ‚алтернатива‘ во Српска; но, оваа личност – која се претставува како ментор на младите во Србија – очигледно не е свесна дека, пред помалку од еден месец, луѓето овде ги избраа своите претставници и повторно ја дадоа својата најголема доверба на СНСД. Толку од нејзината доброинформираност или капацитетот да му држи лекции некому. Соња Бисерко може слободно да продолжи да чека Србија која би се откажала од Српска – но очекувањата на еден омразител и ‚автошовинист‘ [националист што чувствува одвратност кон сопствениот народ] не се обврзувачки за нашиот народ. Србија и Српска ќе ги зачуваат своите врски; ниту стотина корумпирани ‚автошовинисти‘ – а камоли една Бисерко – не би можеле да го променат тоа“, изјави Додик.