Кинескиот претседател Си Џинпинг сè повеќе се издвојува како еден од најмоќните актери во светската политика, а неговите неодамнешни разговори со рускиот претседател Владимир Путин и американскиот претседател Доналд Трамп покажуваат дека Пекинг повеќе не сака да биде набљудувач, туку еден од центрите на новиот глобален поредок.
Оваа проценка ја даде Хал Брендс, професор на Школата за напредни меѓународни студии „Џонс Хопкинс“ и колумнист за „Блумберг“, во анализа во која наведува дека Си се издвоил како „моќен глобален државник“. Брендс е професор по глобални прашања на „Џонс Хопкинс SAIS“ и колумнист за „Блумберг“.
Според неговата проценка, од јануари 2025 година, Си дејствувал ефикасно и авторитативно во своите односи со Вашингтон, користејќи го трговскиот конфликт, прашањето за Тајван и пошироките односи со САД за сè повеќе да го поставува односот меѓу двете сили според условите на Пекинг. Во овој контекст, Брендс оценува дека кинескиот лидер покажал способност истовремено да разговара со Вашингтон, но и да ја продлабочи стратешката зависност од Москва.
Според оваа анализа, разговорите меѓу Си и Путин во Пекинг се од особено значење. На 20 мај, кинеските и руските лидери потпишаа заедничка изјава за понатамошно зајакнување на сеопфатната стратешка координација и продлабочување на добрососедската соработка, а присуствуваа и на потпишувањето на неколку документи во областите на економијата, трговијата, образованието, науката и технологијата.
Ројтерс објави дека Си и Путин го истакнале напредокот во „сеопфатното партнерство“ и ја критикувале политиката на САД, додека средбата се одржала само неколку дена по посетата на Трамп на Пекинг.
Брендс верува дека овие две средби, со Трамп и Путин, покажуваат каде лежат вистинските приоритети на кинеската надворешна политика. Додека односите со САД се однесуваат на управување со конкуренцијата и обид за постигнување одредена стратешка стабилност, односот со Москва, според него, останува многу подлабок столб на Пекинг.
Во анализата се наведува дека Русија и Кина, во сè поостра конфронтација по должината на источните и западните граници на Евроазија, си го зачувуваат просторот за дејствување. Во исто време, Брендс истакнува дека рамнотежата на моќ во ова партнерство сè повеќе се навалува во корист на Си, што му овозможува на Пекинг да води тешки разговори со Москва за трговија, енергија и други прашања.
Така, заклучува анализата, Си Џинпинг сè повеќе се позиционира како лидер кој истовремено разговара со Вашингтон, го зајакнува сојузот со Москва и се обидува да ја претстави Кина како сила без која клучните прашања од светската политика повеќе не можат да се решат.