За светот кој со нетрпение очекуваше разјаснување на политиката на САД кон Иран, претседателот Доналд Трамп не понуди многу нови работи во своето обраќање за состојбата на нацијата.
Му беа потребни речиси 90 минути дури и да се допре до темата, а потоа посвети само три минути на неа, претежно повторувајќи ги своите нејасни изјави од изминатите неколку дена.
До крајот на неговиот најважен говор во годината, Трамп не објасни зошто ги собрал најголемите американски воени сили на Блискиот Исток од инвазијата на Ирак во 2003 година, објави „Њујорк тајмс“.
Трамп тврдеше дека Иран „ги обновува своите злокобни амбиции“ и дека продолжил да работи на развој на нуклеарно оружје откако САД ги бомбардираа неговите нуклеарни постројки минатиот јуни.
„Преговараме со нив. Тие сакаат да склучат договор“, рече претседателот, не давајќи нови детали за тоа каков вид договор бара. „Но, не ги слушнавме тие магични зборови: „Никогаш нема да имаме нуклеарно оружје.“
Всушност, Иран го даде ова ветување повеќе пати, иако доказите акумулирани со години сугерираат дека земјата повремено тестирала компоненти што би можеле да се користат за нуклеарно оружје.
Пред говорот на Трамп, иранскиот министер за надворешни работи, Абас Арагчи, објави на социјалните медиуми дека Иран „никогаш, под никакви околности, нема да развие нуклеарно оружје“.
За разлика од Трамп, претседателот Џорџ В. Буш ја оправда војната пред Американците и светот во серија говори во месеците што доведоа до инвазијата на Ирак во 2003 година.
Овие аргументи се покажаа како засновани на лаги, а војната што следеше од многу историчари се смета за сериозна стратешка грешка. Случајното споменување на Иран од страна на Трамп сугерира дека тој вложил малку напор да ја убеди јавноста дека земјата претставува закана што вреди да се ризикуваат американските животи.
Одлуката на Трамп да не се задржува на Иран се чини дека го одразува напорот на Белата куќа да се фокусира на домашните прашања како што се економијата и имиграцијата во пресрет на среднорочните избори. Тоа би можело да биде знак и за неговата сопствена несигурност во врска со дефинирањето на целите на Америка во конфликтот со земја од 90 милиони луѓе.
Прашањето е особено чувствително за Трамп, кој водеше кампања со ветување дека ќе избегне долготрајни војни во странство. Генералот Ден Кејн, претседател на Здружениот штаб, приватно го предупреди Трамп дека нападот врз Иран би содржел висок ризик од американски жртви.
Порано во вторник, државниот секретар Марко Рубио ги информираше клучните пратеници за Иран. „Ова е сериозно и администрацијата треба да им ги објасни своите постапки на американскиот народ“, изјави сенаторот Чак Шумер, лидер на демократското малцинство, пред новинарите по состанокот.
Трамп испрати сè поголем број воени бродови и борбени авиони на Блискиот Исток во последните недели, вклучувајќи две групи носачи на авиони и десетици борбени авиони, бомбардери и танкери.
Прво се закани со напад во јануари како одговор на крвавото задушување на протестите во Иран, а неодамна и ако Техеран не се согласи на договор за ограничување на неговата нуклеарна програма, потег што го повтори во вторник вечерта.
„Подобро би го решил ова прашање дипломатски“, рече Трамп. „Но едно е сигурно: никогаш нема да дозволам најголемата држава спонзор на теророт во светот, што се тие, да има нуклеарно оружје. Тоа не смее да се случи.“
Преговарачите меѓу Соединетите Американски Држави и Иран треба да се сретнат во Женева во четврток, и покрај тоа што американските сили веќе се позиционирани за можни напади. Советниците на Трамп велат дека претседателот размислува за почетен удар за да го принуди Иран на договор што би се откажал од неговата способност да развива нуклеарно оружје.
Иако накратко зборуваше за Иран, Трамп беше многу поелоквентен за неговата последна голема воена интервенција во Венецуела. Тој детално ги опиша постапките на Ерик Словер, пилотот на хеликоптерот ранет во јануарскиот напад насочен кон заробувањето на венецуелскиот претседател Николас Мадуро.
Трамп живописно ја опиша крвта на пилотот „што се истура по целиот под“ на хеликоптерот додека слетуваше „под остар агол“.
Тоа беше уште еден показател за заљубеноста на претседателот во американската војска, неговите овластувања како врховен командант и впечатокот што тој верува дека неговите прикази на сила го оставаат низ целиот свет.
Тој се соочи со малку критики меѓу неговите поддржувачи за неговите повторени воени интервенции, иако некои републиканци се загрижени дека се чини дека е премногу фокусиран на надворешната политика. Странските лидери, се пофали Трамп во вторникот, му рекоа во телефонски разговори дека нападот врз Венецуела бил „многу импресивен“. „Сите гледаа. Видоа што се случи“, рече тој.