Во авторски текст за списанието „Економист“, министерот за надворешни работи на Оман, Бадр Албусаиди, предупредува дека САД ја изгубиле контролата врз сопствената надворешна политика и ги повикува своите сојузници да помогнат во завршувањето на она што тој го нарекува нелегална војна.
Албусаиди истакнува дека во последните девет месеци, САД и Иран двапати се приближиле до постигнување договор за најчувствителното прашање што ги разделува, нуклеарната програма на Иран и американските стравувања дека таа би можела да има воена цел. Поради оваа причина, како што наведува тој, не било изненадување, но било шок кога на 28 февруари, само неколку часа по најконкретните преговори дотогаш, Израел и САД повторно започнаа воен удар што ги прекина изгледите за мир.
Одговорот на Иран, кој вклучува напади врз она што Техеран го смета за американски цели на територијата на соседните земји, Албусаиди го опишува како неизбежен, иако длабоко жален и неприфатлив. Соочени со војна што Израел и САД ја опишаа како обид за укинување на Исламската Република, иранското раководство, според него, немаше голем избор.
Последиците од таквата ескалација најсилно ги чувствуваат државите од јужниот Персиски Залив. Земјите што се потпираа на безбедносната соработка со САД сега ја гледаат истата таа соработка како извор на ранливост, што ја загрозува нивната безбедност и економска иднина.
Албусаиди предупредува дека моделот на развој на земјите од Заливот, кој се потпира на глобални спортови, туризам, авијација и технологија, е исто така во опасност. Плановите за развој на центри за податоци исто така би можеле да бидат доведени во прашање. Во исто време, последиците од иранскиот одговор веќе се чувствуваат глобално, особено преку сериозни прекини во морскиот сообраќај низ Ормутскиот теснец, што доведува до зголемување на цените на енергијата и се заканува со длабока рецесија.
Според него, најголемата грешка на американската администрација беше влегувањето во оваа војна на прво место. Албусаиди нагласува дека ова не е американска војна и дека не постои реално сценарио во кое и Израел и САД би ги постигнале своите цели. Израелското раководство, тврди тој, отворено бара соборување на иранскиот режим, додека американската реторика за промена на режимот можеби не е толку цврста.
Авторот верува дека Израел ја убедил Белата куќа дека Иран е ослабен од санкции, внатрешни поделби и претходни напади врз нуклеарни постројки и дека брза победа би била можна. Но сега, истакнува тој, е јасно дека постигнувањето на таквите цели би барало долготрајна војна и вклучување на американските копнени сили, што би отворило ново поглавје во долготрајните војни што претседателот на САД, Доналд Трамп, претходно вети дека ќе ги заврши.
Албусаиди поставува клучно прашање до сојузниците на Америка: Што можат да направат за да помогнат во извлекувањето на САД од овој несакан конфликт? Како прв чекор, тој ја наведува потребата од искреност, признавајќи дека ниту Иран ниту САД немаат корист од оваа војна и дека е во интерес на двете страни што побрзо да се прекинат непријателствата. Иако таквото признание е политички срамно бидејќи укажува на губење на контролата врз американската надворешна политика, оманскиот министер смета дека е неопходно.
Тој понатаму истакнува дека американското раководство ќе мора јасно да ги дефинира своите национални интереси, што треба да вклучува запирање на ширењето на нуклеарното оружје, безбедност на снабдувањето со енергија и нови инвестициски можности во регионот. Сето ова, верува тој, може да се постигне само ако Иран е во мир со своите соседи.
Иако признава дека враќањето на преговорите ќе биде тешко и за Вашингтон и за Техеран, Албусаиди тврди дека патот за излез од војната веројатно води токму преку обновување на дијалогот.
Како можен поттик за продолжување на преговорите, тој предлага поврзување на американско-иранските разговори со поширок регионален процес што би воспоставил транспарентна рамка за користење на нуклеарната енергија и енергетската транзиција. Таквиот пристап, според него, би можел да обезбеди заеднички интерес за сите држави во регионот.
Како заклучок, Албусаиди предлага преку постепени разговори и градење доверба, да се постигне регионален консензус за улогата на нуклеарната енергија, па дури и пакт за ненапаѓање. Иако исходот од таков процес е неизвесен, особено во екот на војна, тој нагласува дека токму ова е насоката во која треба да се бара решение за кризата.