Социјалистичката партија на Србија (СПС) не успеа да го помине изборниот праг од три отсто на парламентарните избори. При обработени 96 отсто од избирачките места, партијата освои само 2,2 отсто од гласовите, што значи дека за првпат по 1990 година, таа нема да има свои претставници во Народното собрание на Србија. Ова е најслабиот резултат што СПС го постигнала на парламентарните избори откако е воведен повеќепартискиот систем во Србија. Тоа, исто така, претставува пад на поддршката за 4,25 процентни поени во споредба со изборите во 2023 година.
„Вложив максимални напори, и покрај здравствените проблеми што влијаеја врз резултатите – поради што бев отсутен неколку месеци. Ќе ѝ се спротивставиме на секоја партија што се залага против државните ставови, без разлика дали е на власт или во опозиција.
Не е лесно да се зборува за ова. Сè уште не го знаеме точниот конечен резултат, но знаеме дека добивме над 100.000 гласови. Ќе ја продолжиме нашата борба; сè додека остане барем еден социјалист, нема да исчезнеме. Мораме да продолжиме напред и да анализираме каде постигнавме добри резултати, а каде не“, изјави Дачиќ во изборната ноќ.
Во споредба со 2022 година, падот е уште подрастичен и изнесува 9,14 процентни поени. На изборите во 2023 година, СПС освои 6,55 отсто од гласовите и 18 пратенички места, додека една година претходно имаше 11,44 отсто од гласовите, обезбедувајќи 31 пратеничко место. Социјалистичката партија на Србија се појави како директен правен и политички наследник на Сојузот на комунистите. Под националистичкото раководство на Слободан Милошевиќ, СПС доминираше на српската политичка сцена во текот на 1990-тите години, контролирајќи ги сите државни ресурси, војската, полицијата и медиумскиот простор.
Владеењето на СПС беше одбележано со вооружени конфликти низ поранешна Југославија, меѓународни санкции, хиперинфлација, политички атентати и спорни изборни процеси. И покрај масовните граѓански протести – вклучително и оние од 1996 и 1997 година, предизвикани од изборни измами за време на локалните избори – СПС успеа да ја задржи власта преку необична коалиција со Српската радикална странка (СРС) на Воислав Шешељ и Југословенската левица (ЈУЛ) на Мирјана Марковиќ, останувајќи на власт сè до нејзиниот пад на 5 октомври 2000 година.
Поразот на Милошевиќ на претседателските избори во септември 2000 година, проследен со неговата екстрадиција пред Меѓународниот трибунал во Хаг, го означи привремениот пад на партијата и нејзиниот премин во опозиција.
По смртта на Милошевиќ во Хаг во 2006 година, Ивица Дачиќ застана на чело на партијата и иницираше преобликување на СПС во конвенционална социјалдемократска политичка сила од западен тип.
Клучен пресврт се случи во 2008 година, кога СПС влезе во коалиција со проевропската Демократска странка на Борис Тадиќ. Овој потег ја врати партијата на највисоките нивоа на власта, при што Дачиќ ја презеде функцијата министер за внатрешни работи.
До 2012 година, Дачиќ повторно ги промени своите идеолошки и политички сојузи, склучувајќи пакт со Српската напредна странка (СНС) на Александар Вучиќ. Ова му ја обезбеди функцијата премиер и гарантираше континуирано учество на партијата во власта, сè до најновите избори.
Партиската машинерија на Вучиќ можеше да смета на традиционалното социјалистичко гласачко тело, пензионерите и вработените во државниот сектор, а потоа и на проруските и национално-конзервативните гласачи. Сепак, во текот на повеќе од една деценија коалициско партнерство со СНС, СПС постепено го изгуби сопствениот политички идентитет, се „стопи“ во сивилото на владата на Вучиќ и целосно ја изгуби својата релевантност.
Падот на поддршката беше континуиран, при што партијата се спушти од некогашните двоцифрени проценти на претходните избори до историски минимум, под изборниот праг.