Мостот на езерото Пончартрејн, мостот во Луизијана, е најдолгиот континуиран мост над вода во светот со должина од околу 39 километри.
Мостот предизвикува чувство на губење на земјиштето од вид, особено кај возачите кои го преминуваат неговиот 13-километарски дел без јасни точки на ориентација.
Мостот, кој на прв поглед изгледа како обичен пат над мирна водена површина, се претвора во вистински тест за концентрација и ментална издржливост за многу возачи.
Овој мост во американската држава Луизијана, недалеку од Њу Орлеанс, е познат по тоа што е најдолгиот непрекинат мост над вода во светот, но и по стравот и паниката што може да ги предизвика кај луѓето зад воланот.
Со должина од речиси 39 километри, овој импресивен инженерски подвиг привлекува внимание низ целиот свет, а се споменува сè почесто на социјалните мрежи, токму поради една специфична карактеристика: на дел од преминот, возачите се чувствуваат како да „изгубиле контакт со земјиштето“.
Најголемиот проблем се јавува на делница долга околу 13 километри, каде што копното целосно исчезнува од вид. Кога се наоѓаат на средина од езеро, без јасни патокази, многу возачи пријавуваат чувство на дезориентација, непријатност и ненадеен страв.
На интернет можете да најдете бројни искуства на луѓе кои велат дека преминувањето на овој мост е како возење „низ облаци“, бидејќи во еден момент се чини дека патот нема ниту почеток ниту крај, туку само вода од сите страни.
Таквата ситуација, особено кај луѓето кои имаат страв од висина, отворени простори или губење на контрола, може да предизвика напад на паника.
Стравот на овој мост не е редок инцидент, но толку честа појава што локалните служби повремено интервенираат. Во екстремни ситуации, возачите едноставно застануваат затоа што сфаќаат дека не можат да продолжат сами.
На мостот има посебни места за пресврт во полукружна форма, но според правилата, не смее да се пристапува кон нив по сопствена иницијатива. Кога возачот „се заглавува“ на средина и чувствува дека не може да продолжи, честопати е принуден да застане и да чека помош.
Во такви случаи, полицијата или надлежните служби доаѓаат и помагаат возилото безбедно да се отстрани од мостот, односно возачот со придружба стигнува до копното.
Иако насипот на езерото Пончартрејн сам по себе не е опасен и го користат голем број луѓе секој ден, проблемот е психолошкиот ефект што го создава. Комбинацијата од голема должина, монотон пејзаж, вода „од сите страни“ и моментот кога земјата исчезнува, кај некои луѓе предизвикува чувство дека се „заробени“ и немаат каде да избегаат.
Самиот тој момент на губење на видливата потпора може да биде причина за стрес, особено за возачите кои не се навикнати на такви услови или веќе се плашат од мостови и отворени простори.
Денес, овој мост не е само важна сообраќајна врска во Луизијана, туку и еден вид атракција. Многу луѓе го посетуваат од љубопитност, а видеата од преминувањето честопати стануваат вирални бидејќи покажуваат колку е уникатно чувството да се вози по пат кој како да „лебди“ над водата.