Поминаа три години од 4 мај 2023 година, кога девет млади луѓе беа убиени во масакрот во селата Мало Орашје и Дубона кај Младеновац, за што беше осуден Урош Блажиќ.
Денес (4 мај) се одбележа третата годишнина од масовното убиство во Дубона и Мали Орашје, кога Урош Блажиќ уби девет и тешко рани 12 млади луѓе, за што беше осуден на 20 години затвор.
Во училишниот двор во Дубона, венци и цвеќиња положија членови на семејствата на жртвите, роднини, пријатели и мештани.
Во ова село на 4 мај 2023 година, Урош Блажиќ уби брат и сестра – Милан (22) и Кристина Паниќ (19), како и Далибор Тодоровиќ (24).
Во Мали Орашје, венци и цвеќе беа положени на Равно Гај, каде што беа убиени Никола Милиќ (14), Александар Миловановиќ (17), Марко Митровиќ (18), Лазар Миловановиќ (19), Немања Стевановиќ (21) и Петар Митровиќ (25), кој почина 50 дена по злосторството.
На 19 септември 2024 година, Владата на Србија донесе одлука да ги воспостави 3 и 4 мај како Денови на сеќавање на жртвите на масовните убиства што се случија во основното училиште „Владислав Рибникар“ во Белград и во Орашје и Дубона, а планирано е овие денови да се одбележуваат секоја година.
Неделата на сеќавањето и единството се одбележува во основните и средните училишта во Србија до 8 мај, пренесува Танјуг.
Во декември 2024 година, Урош Блажиќ беше осуден на 20 години затвор за ужасниот масакр, бидејќи во времето на злосторството имаше помалку од 21 година, па затоа не можеше да биде осуден на доживотен затвор.
За злосторството, неговиот татко Радиша Блажиќ беш осуден на 20 години затвор за нелегално поседување на оружјето со кое е извршено злосторството.
Немања Илиќ е меѓу тешко повредените во нападот. Овој млад човек сè уште се опоравува од последиците од повредите.
„Што се однесува до закрепнувањето, ногата ми е сега добро, но сè уште имам проблем со коленото, кое остана „замрзнато“. Тоа сè уште ми предизвикува проблеми во движењето денес, а имам и ограничено движење на раката. Искрено, во тој период по повредата, сè ми беше тешко“, вели тој за Nova.rs.
Тој додава дека закрепнувањето било долго и заморно, и физички и психички, иако, како што рече, физичките последици останале поизразени.
„Кога ме застрелаа, не чувствував ништо. Се обидов да станам, но не можев“, рече Немања.
Тој вели дека 4 мај му го промени животот засекогаш.
„Тоа ми го промени погледот кон животот и кон луѓето воопшто. По такво искуство, повеќе не можете да гледате на работите со исти очи како порано. Почнувате да ги цените некои работи поинаку, а на некои луѓе и ситуации гледате сосема поинаку“, вели тој.
Немања истакнува дека нема психолошки последици во смисла што луѓето би можеле да ги очекуваат, но дека таа сè уште ги чувствува и ги трпи физичките последици.
„Коленото е сè уште вкочането, движењето на раката ми е ограничено, па дури и кога одам е јасно дека ја влечам таа нога, па се чини дека куцам“, вели Немања.
Тој истакнува дека секој 4 мај му е тежок – му се враќаат сликите од сè што се случи во 2023 година.
„Кога се приближува годишнината, прво ми се враќаат спомените, а потоа сликите од сè што се случило. Тоа се моментите што се враќаат сами од себе, без оглед на тоа колку време ќе помине. Искрено, времето не заздравува. Едноставно учиш да живееш со тоа и да продолжиш понатаму, но тоа не значи дека е завршено“, искрено рече Немања.
Тој наведува дека многу дозна за самиот настан дури подоцна…
„Има многу работи што ги дознав за настанот дури подоцна, но со текот на времето сè се измеша и денес дури и не знам што слушнав потоа и што ми се случи кога се освестив“, вели тој и додава: „Мислам дека луѓето понекогаш ме гледаат малку поинаку кога знаат низ што поминав. Не многу, но може да се почувствува.“
Тој истакнува дека му било особено тешко да ги чуе прашањата и коментарите на луѓето како што се: „Како не успеа да избегаш?“, кои доаѓаа од луѓе кои не разбирале низ што поминал тој.
„Не сакав ни да одговарам на такви работи, бидејќи мислам дека на сите им е јасно во каква ситуација бевме“, вели тој.